Bo pomarudzić też muszę, bo nie mogę się cały czas uśmiechać. Bo bolą mnie stawy. Bo w ogóle ból jest moim częstym towarzyszem. Bywa. Chciałabym, żeby znalazł się ktoś, kto zrozumie, że to nie jest cel do osiągnięcia czegoś, ani użalanie się nad sobą, ani nic innego ponad stwierdzenie faktu. Że nie próbuję robić mniej. Wręcz przeciwnie. Zazwyczaj robię za dużo. Że nie próbuję przez to pokazać jaka jestem dzielna. Po prostu taka jestem.

Zmęczona.
Cholera jasna. Kolejny ktoś znika, czekam, aż wyjdzie w końcu z mojej głowy.

Kurwa.